دانشنامه روانشناسی مردمی
علیرضا نوربخش (مشاور بالینی)

نشانه های بلوغ عاطفی

ضعف شخصیتی هر کس در کنار نقاط قوتش قرار دارد

انسان کامل وجود ندارد و همه ما تا حدی، تلاش می‌کنیم که جنبه‌های منفی وجودمان را پنهان کنیم. هیچ آدم کاملی وجود ندارد، هیچ زندگی‌ای فوق‌العاده نیست.

بلوغ عاطفی در واقع به معنای مدیریت عواطف است. بلوغ عاطفی به این معنا نیست که ما عواطف خود را پنهان و یا سرکوب کنیم. بلوغ عاطفی به شما کمک می کند تا در زمان های ضروری زندگی تان تصمیمات عاقلانه تری بگیرید و نگذارید که احساساتتان بر شما غلبه کند.

بلوغ عاطفی یعنی اینکه فرد به مرحله ای از رشد عاطفی رسیده است که می تواند به طور مناسب احساسات مثبت و منفی خودش را در زمان مناسب و به شکلی مناسب بیان کند.

بلوغ عاطفی را توانایی افراد برای پذیرش اشخاص و مسائل به همان شکلی که هستند و بدون نیاز به تغییر تعریف می کنند. فکر ما هر آنچه به او بگوییم باور می کند. بنابراین اگر شما افکار منفی را با افکار، مثبت و سازگار جایگزین کنید، توانایی هدایت عواطف به طرز چشم گیری افزایش می یابد. این مسئله موجب می شود روابط شما بهبود یابد، احساس شاد بودن کنید، خود را بیشتر دوست داشته باشید.

نشانه های بلوغ عاطفی

۱- موقعی که بفهمید رفتار بد دیگران واقعا ناشی از ترس یا اضطراب‌شان است نه به خاطر بدجنسی و رذالت‌شان. موقعی که از حق پنداشتن خود دست بردارید و فکر نکنید که دنیا پر است از هیولاها و احمق‌ها.

۲- موقعی که یاد بگیرید چیزی که در ذهن شماست، خود به خود به دیگران انتقال نمی‌یابد. شما مجبورید احساسات و افکار خود را در قالب کلمات به دیگران منتقل کنید و نمی‌توانید پیش از آنکه منظورتان را روشن و با آرامش بیان کنید، دیگران را متهم کنید که چرا آن را نفهمیده‌اند.

۳-  موقعی که پدر و مادرتان را می‌بخشید. آنها فقط به شکل دردناکی در تلاش برای نبرد با شیاطین درون خود بوده‌اند. خشم شما از آنها، باید به همدلی و درک تبدیل می‌شود.

۴- موقعی که عزت نفستان را بالا می برید، نه به این خاطر که می‌فهمید آدم فوق‌العاده‌ای هستید، به خاطر اینکه می‌فهمید بقیه هم ممکن است همین قدر احمق، ترسو و بی‌دست و پا باشند.

۵- موقعی که می‌پذیرید، انسان کامل وجود ندارد و همه ما تا حدی، تلاش می‌کنیم که جنبه‌های منفی وجودمان را پنهان کنیم.

۶- موقعی که از قهر کردن دست بر می‌دارید. اگر کسی اذیت‌تان کرد، نفرت و رنجش خود را در روزهای متمادی در دل نگه نمی‌دارید. به یاد می‌آورید که به زودی خواهید مرد. از دیگران انتظار نخواهید داشت که مشکل شما را پیشاپیش بدانند. مستقیم بهشان می‌گویید و اگر فهمیدند، آنها را می‌بخشید. اگر هم نفهمیدند، به روشی دیگر، باز هم آنها را می‌بخشید.

پست های مرتبط

۷- موقعی که یاد می‌گیرید اثر چیزهای ساده و کوچک را بر حالتان بفهمید: اوقات بد، قند خون، میزان الکل، میزان استرس و … در نتیجه، یاد می‌گیرید موضوعات مهم را زمانی مطرح کنید که هیچ کس خسته نباشد، مست نباشد، چیزی حواس‌تان را پرت نکرده باشد.

۸- موقعی که می‌فهمید وقتی آدم‌های نزدیک‌تان غر می‌زنند یا ناخوشایند و کینه جو به نظر می‌رسند، نمی‌خواهند اذیت‌تان کنند، بلکه می‌خواهند توجه شما را به تنها روشی که بلدند، به خودشان جلب کنند. یاد می‌گیرید که بیچارگی عزیزانتان را در لحظاتی که خیلی اعصاب خردکن به نظر می‌رسند درک کنید و در روزهای خوب زندگی، به جای اینکه قضاوت‌شان کنید، رفتارشان را درک کنید.

۹- موقعی که می‌فهمید بعضی‌ اوقات، اشتباه متوجه می‌شوید.

۱۰- می‌فهمید چون زندگی خیلی کوتاه است، خیلی مهم است که سعی کنید منظورتان را بیان کنید. روی خواسته خودتان تمرکز می‌کنید و هر روز به آنهایی که دوستشان دارید می‌گویید که چقدر برایتان مهم‌اند.

۱۱- موقعی که دست از کمال گرایی بردارید. هیچ آدم کاملی وجود ندارد، هیچ کاری عالی نیست، هیچ زندگی‌ای فوق‌العاده نیست. در عوض، به گفته مشهور دونالد وینی‌کات، اعتقاد پیدا می‌کنید: «به قدر کافی خوب است» می‌فهمید که خیلی چیزها در زندگی شما زمانی بد بودند، اما حالا به قدر کافی خوب اند.

۱۲- زمانی که به خاصیت کمی بدبینی درباره چیزها پی‌ می‌برید و در نتیجه به آدمی آرام‌تر، صبورتر و بخشنده‌تر تبدیل می‌شوید. در این صورت بخشی از ایده‌آل‌گرایی خود را از دست می‌دهید و دیگر بی‌صبر، خشک و عصبانی نخواهید بود.

۱۳- یاد می‌گیرید که ضعف شخصیت هر کس در کنار نقاط قوتش قرار دارد. به جای اینکه فقط به ضعف‌هایشان توجه کنید، تلاش می‌کنید تصویر کامل‌تری را ببینید. کسی که خیلی مغرور به نظر می‌رسد، در عین حال آدم‌ ارزشمند و قدرتمندی در زمانه سختی است. می‌فهمید که آدم‌های کامل وجود ندارند و هر قوتی با ضعفی همراه است.

۱۴- زمانی که به ارزش سازش پی‌ می‌برید. یاد می‌گیرید که بعضی‌جاها آرام باشید و به یاد داشته باشید که یک آدم بالغید. ممکن است به خاطر بچه‌هایتان یا به دلیل ترس از تنهایی با کسی بمانید. ممکن است با وجود اختلاف‌ها، کنار کسی بمانید چون می‌دانید زندگی افسانه‌ای، سراب است.

۱۵- دیگر به سادگی عاشق نمی‌شوید. این موضوع از جهاتی سخت است. وقتی که کمتر بالغ بودید، می‌توانستید در یک چشم بهم زدن عاشق شوید. اما حالا دیگر می‌دانید که هر کسی که خیلی جذاب و کامل به نظر می‌رسد، در رابطه نزدیک‌تر، عیب‌هایی دارد. وقتی بالغ می‌شوید، به آنچه دارید وفادار می‌مانید.

۱۶- زمانی که در می‌یابید خودتان به عنوان یک فرد، آدم مشکلی هستید و زندگی کردن با شما سخت است. بخشی از احساسات‌تان را متوجه خودتان می‌کنید. وقتی وارد روابط و دوستی می‌شوید، به دیگران هشدار ملایمی درباره سختی‌های رابطه با خود می‌دهید.

۱۷- موقعی که یاد می‌گیرید خودتان را به خاطر حماقت‌ها و اشتباهات‌تان ببخشید. از سرزنش خودتان به دلیل اشتباهات گذشته دست بر می‌دارید. با خودتان بیشتر دوست می‌شوید. درست است، آدم عوضی‌ ای هستید، اما هنوز هم دوست داشتی هستید؛ مثل همه.

۱۸- موقعی که می‌فهمید بخشی از بلوغ، به صلح رسیدن با کودک درون‌تان است که همیشه با شما باقی می‌ماند. یاد می‌گیرید در هر شرایطی بالغ بمانید. می‌پذیرید که همه ما لحظات دشواری در زندگی داریم و وقتی کودک دو ساله درون‌‌تان آشفته می‌شود، او را با آغوش باز می‌پذیرید و توجهی را که نیاز دارد، نثارش می‌کنید.

۱۹- برای رسیدن به شادی‌ و رضایتی که سال‌ها در انتظارش بوده‌اید، برنامه‌های بزرگ ندارید. ارزش چیزهای کوچک را می‌دانید. می‌فهمید که رضایت حاصل لحظات است. اگر یک روز بدون مشکلات زیاد بگذرد، راضی خواهید بود. به گل‌ها و آسمان آبی بیشتر توجه خواهید کرد و قدر لذت‌های کوچک را می‌دانید.

۲۰- اینکه دیگران درباره شما چه فکر می‌کنند، می‌تواند عامل نگرانی باشد. اما وقتی بالغ شوید، برای انکه نظر دیگران را درباره خود تغییر دهید، زیاد تلاش نمی‌کنید. آنچه برایتان مهم است، این است که خودتان و یکی دو نفر دیگر از وجودتان راضی باشند. از حرص برای مشهور شدن دست می‌کشید و بر عشق تکیه می‌کنید.

۲۱- در شنیدن انتقاد بهتر می‌شوید. به جای اینگه فکر کنید هر کسی که ازتان انتقاد می‌کند می‌خواهد اذیت‌تان کند یا از اساس اشتباه می‌کند، می‌پذیرید که خوب است یکی دو نکته مطرح شده را قبول کنید. به انتقادها گوش می‌کنید بدون اینکه خودتان را بخورید یا هر جور مشکلی در خودتان را انکار کنید.

۲۲- در می‌یابید که هر روز با وجود نزدیکی به مسایل و مشکلات‌تان تا چه حد میل به زندگی دارید. هر روز بیشتر یه یاد می‌آورید که باید دورنمایی از آنچه آزارتان می‌دهد، داشته باشید.

۲۳- در مقابل رفتارهای منفی دیگران کمتر عصبانی می‌شوید. قبل از اینکه عصبانی و ناراحت شوید، مکث می‌کنید تا ببینید منظور واقعی‌شان چه می‌تواند باشد. می‌دانید که بین آنچه که کسی می‌گوید و آنچه که در لحظه برداشت می‌کنیم، تفاوت وجود دارد.

۲۴- می‌فهمید که گذشته شما در واکنش امروزتان به وقایع تاثیر دارد و یاد می‌گیرید که تحریف‌هایی را که به دلیل توجه به گذشته‌‌تان دارید و بر نتیاج امور اثر می‌گذارد، جبران کنید. می‌پذیرید که به دلیل دوران کودکی‌تان، ممکن است در بعضی چیزها اغراق کنید.

۲۵- وقتی یک رابطه دوستی را آغاز می‌کنید، می‌دانید دیگران لزوما علاقه‌مند به شنیدن اخبار خوب شما نیستند. دیگران با دانستن مشکلات‌ و نگرانی‌هایتان کمتر در دردهایشان احساس تنهایی می‌کنند. دوست بهتری برای دیگران می‌شوید چون می‌دانید دوستی واقعی یعنی در میان گذاشتن آسیب‌پذیری‌هایمان با دیگران.

۲۶- می‌آموزید که اضطراب‌های خودتان را کم کنید. نه با گفتن این جمله که «همه چیز درست خواهد شد». در خیلی زمینه‌ها این‌طور نخواهد شد. در عوض این ظرفیت را در خود به وجود می‌آورید که اگر همه چیز خراب شد، از عهده‌شان بر می آیید. می‌فهمید که همیشه راه‌حل دیگری هم وجود دارد. دنیا بزرگ است، همیشه چند تا آدم مهربان در دنیا پیدا می‌شود و بدترین چیزها، در نهایت قابل تحمل هستند.

برای مطالعه بیشتر به کتاب: بلوغ دوم، بلوغ روانی، اثر آذردخت مفیدی مراجعه فرمایید.

۰ ۰ رای ها
رأی دهی به مقاله

* درود بر شما که با حمایت خود و دعوت دیگران به مطالعه مقالات سایت، به من انگیزه می دهید. لطفا در کامنت ها و مباحثات شرکت کنید و پرسشگر باشید. جهت مشاوره آنلاین یا حضوری با شماره ۰۹۳۵۵۷۵۸۳۵۸ در تلگرام هماهنگ نمایید. *

1 دیدگاه
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
محسن
۱۳۹۹/۰۷/۰۸ ۱۹:۵۹

بخش مشترک گزینه ها به نظر من پایداری متکی به فردیت است.یعنی امور انتزاعی نقش بالاتری در برانگیختگی هیجانی داره تا امور عینی.یعنی زمانی که از پیوستار خودشیفتگی فرد در حال حرکت به سمت خوددوستی هست.اما در دنیای شخصی هرکس از اهمیت افتادن هرچیز که زمانی بستگی زیادی با پایداری ما داشت(به دلیل درون شدن عوامل پایدارکننده)کمی ترسناک هم هست.چون به نوعی عدم اهمیت مفاهیم و از کاهش انگیزانندگی محرک های عینی نشان دهنده ی نامربوطی ما با آنها نیز خواهد بود.به همین ترتیب اگر کسی عشقی مشوش و دراماتیک را که تا عمق وجودش را میلرزاند به عشقی منظم و با فواصلی منطقی و پیش بینی پذیر ترجیح دهد قابل درک خواهد بود. بحث رهایی از اضطراب وجودی است و تن دادن به آمیختگی.